دلتاس از یکتاس

تهیه نایلون 6،6 به روش پلیمریزاسیون بین سطحی

علاوه بر این، از آنجا که مونومرها با زنجیرهای در حال رشد در سطح مشترک بسیار سریع تر واکنش می دهند تا این که خود بتوانند با نفوذ در فیلم پلیمر، یک زنجیر تازه را تشکیل دهند، پلیمریزاسیون بین سطحی برخی ویژگی های پلیمریزاسیون زنجیری را دارد و به همین دلیل جرم مولکولی بسیار بالا خواهد بود. یک مثال مناسب برای این نوع پلیمریزاسیون، تهیه نایلون 6و6 است که با استفاده از یک محلول آبی از هگزا متیلن دی آمین و یک محلول آلی از آدیپوئیل کلرید انجام می شود که غیر قابل امتزاج با یکدیگر می باشند. پلیمریزاسیون بین سطحی به ویژه برای پلیمرهایی که با روش های معمول پلیمریزاسیون تراکمی، نیاز به درجه حرارت بالا دارند، به طوری که پلیمر در آن درجه حرارت ناپایدار است، مناسب و مفید است.

مقدار 2/2 گرم هگزا متیلن دی آمین را در 50 میلی لیتر آب مقطر درون یک بشر 200 میلی لیتری حل کنید و به آن 0/5 گرم سود پرک (سدیم هیدروکسید) اضافه نمایید و خوب هم بزنید تا کاملا حل شود. به کمک یک پنس یا اسپاتول فیلم پلیمر ایجاد شده را بلند کرده و دور یک میله شیشه ای بپیچید و پلیمر را با پیچاندن میله به صورت پیوسته از سطح مشترک جمع کنید. در یک بشر 200 میلی لیتری دیگر مقدار 0/8 گرم آدیپوئیل کلرید را در 50 میلی لیتر کربن تتراکلرید حل کنید و سپس به آرامی محلول آبی را روی آن بریزید. – هگزا متیلن دی آمین – آدیپوئیل کلرید – بشر 200 میلی لیتری و میله شیشه ای – کربن تتراکلرید – سدیم هیدروکسید (سود سوزآور).

معایب این روش نیز می توان به قیمت بالای مونومر ها و مقدار زیاد حلال های مصرفی اشاره نمود که کاربردهای صنعتی این روش را محدود می سازد. پلیمریزاسیون بین سطحی یک روش برای انجام پلیمریزاسیون تراکمی در درجه حرارت پایین و در سطح مشترک بین دو فاز مایع غیر قابل امتزاج است. این دو محلول در مجاورت یکدیگر قرار می گیرند و پلیمریزاسیون در سطح مشترک این دو فاز انجام می شود. این روش برای تولید پلی آمیدها، پلی کربنات ها، پلی اوره ها و برخی پلیمرهای دیگر قابل اجرا است. – درجه حرارت پایین واکنش مانع از انجام واکنش های جانبی و ناخواسته می گردد. پس از اتمام واکنش، پلیمر را با آب شسته و در آون خشک نموده و توزین نمایید.

پلی آمید یا نایلون، انواع پلی آمید، مقایسه خواص و ویژگی انواع نایلون (پلی آمید)، فرایند شکل دهی

برای شرکت در دوره های آموزشی، آموزش کار با تجهیزات، خرید دستگاه های مربوطه آزمون و تست های پلیمری، مشاوره در راه اندازی آزمایشگاه و واحد تولیدی، می توانید بر روی هریک از این عناوین کلیک نموده و یا با پلیمرما تماس بگیرید. پلی آمید 6 یا نایلون 6 که با نام پلی کاپرولاکتام نیز شناخته می شود، یکی از پرمصرف ترین انواع پلی آمید است که از مونومر کاپرولاکتام سنتز می شود و دارای دمای ذوب حدود 223 درجه سانتی گراد است. دو نوع مهم پلی آمید که کاربرد بیشتری نسبت به بقیه دارند پلی آمید یا نایلون 6 و 66 هستند که در صنایعی مانند الیاف (نساجی) و بسته بندی مورد استفاده قرار می گیرند.

نایلون 11 یا PA11 یک پلاستیک مهندسی پایه زیستی می باشد که از منابع تجدید پذیر (گیاه کرچک) تهیه شده و با پلیمریزاسیون آمینو دکانوئیک اسید تولید می شود. در این مقاله به توضیح مفصل پلی آمید ها (نایلون) و انواع آن، خواص و ویژگی های هریک از پلی آمیدها، کاربردها و شرایط فرایند پلی آمیدها می پردازیم. پلی آمید 66 از پلیمریزاسیون هگزا متیلن دی آمین و آدیپیک اسید ( دو مونومر که هرکدام 6 کربن دارند) ساخته می شود و دمای ذوب حدود 255 درجه سلسیوس دارد. پلی آمید یا نایلون از واکنش تراکمی دی اسید با یک دی آمین و با پلیمریزاسیون حلقه باز لاکتام شامل 6، 11 یا 12 اتم کربن ساخته می شوند.

هردو پلیمرهای PA6 و PA66 کاربردهای زیادی در صنعت دارند و هرچند که خواص تقریبا مشابهی دارند اما کمی تفاوت در آن ها وجود دارد. پلیمر PA610 یک پلی آمید نیمه کریستالی می باشد که توسط پلیمریزاسیون مونومر های گفته شده در جدول ابتدای مقاله تولید می شود. پلیمر PA610 به علت خواص عایقی، مقاومت حرارتی و بازدارندگی شعله در ساخت عایق در صنعت الکتروینک کاربرد فراوان دارد. پلی آمید به علت فرایند تولید سخت و خواص بالایی که دارد دارای قیمت بالاتری نسبت به اکثر پلیمرها می باشد. پلی آمید ها حاوی پیوندهای آمیدی یعنی –CO-NH– هستند که واحدهای تکرار شونده آن ها را می سازد. پلی آمید PA11 یکی از اولین پلیمرهای پایه زیستی می باشد و نقطه ذوب آن حدود 190 درجه سلسیوس می باشد.

سنتز نایلون 6,6

حالا این دیمر چه کاری انجام می‌دهد؟ این دیمر یک گروه اسیدی در یک سر و یک گروه آمینی در سر دیگر دارد؛ یعنی این دیمر می‌تواند با یک مولکول دی‌اسید یا یک مولکول دی‌آمین وارد واکنش شود و در هر هر دو صورت، یک تریمر به دست خواهد آمد. اگر این گونه نبود، مولکول‌های نایلون ۶،۶ با وزن مولکولی بالا نمی‌توانستند بدون یک کاتالیزور خارجی تولید شوند، زیرا در تبدیل‌های بالاتر که گروه‌های اسیدی زیادی به عنوان کاتالیزور باقی نمانده است، واکنش متوقف می‌شد. حالا که این هیدروژن یک زوج الکترون مشترک با اکسیژن دارد، دیگر نیازی به نگهداری زوج الکترون مشترک خود با نیتروژن نمی‌بیند، بنابراین این زوج الکترون را رها می‌کند و آن را به نیتروژن می‌بخشد.

در نهایت وقتی این اتفاق می‌افتد، دیمرها به تریمرها، تترامرها و اولیگومرهای بزرگ‌تر تبدیل خواهند شد، و این اولیگومرهای بزرگ با یکدیگر واکنش خواهند داد تا حتی اولیگومرهای بزرگ‌تری بسازند. برای اینکه مولکول‌ها آن قدر بزرگ شوند که بتوان آنها را پلیمر نامید، باید این واکنش در شرایط خلأ انجام گیرد تا همه‌ی آبی که به عنوان محصول جانبی تولید می‌شود، تبخیر شده و به بیرون هدایت شود. دلیلی که ما می‌دانیم این است که در اواخر پلیمریزاسیون، وقتی دیگر گروه‌های اسیدی زیادی برای ایفای نقش کاتالیزوری باقی نمانده است، باز هم واکنش ادامه می‌یابد. به همین جهت، زوج الکترون مشترک با کربن را به زور می‌گیرد و پیوند بین خود و کربن را می‌شکند، و پس از آن یک زوج الکترون را به هیدروژن متصل به نیتروژن می‌بخشد.

سپس اکسیژن کربونیل، الکترون‌هایی را که به تازگی دوباره به دست آورده، با اتم‌های کربن به اشتراک می‌گذارد و پیوند دوگانه‌ی کربونیل دوباره تولید می‌شود. هنگامی که این اکسیژن پروتونه می‌شود، امکان حمله نیتروژن دی‌آمین به اکسیژن کربونیل بسیار بیشتر می‌شود، زیرا اکسیژن پروتونه شده دارای یک بار مثبت است. این کار باعث می‌شود کربن کربونیل با کمبود الکترون مواجه شود و بدین ترتیب آمادگی لازم را پیدا می‌کند تا نیتروژن آمین، یک زوج الکترون را به آن ببخشد:. الکترون‌ها از پیوند اکسیژن و هیدروژن به روی اکسیژن برمی‌گردند، و در حین آزادسازی پروتون، کاتالیزور اسیدی دوباره تولید می‌شود.

سنتز نایلون 6

سؤال این است که وقتی آب در محیط وجود دارد، چه اتفاقی برای کاپرولاکتام می افتد؟ اکسیژن کربونیل به اطراف نگاه می کند و یک مولکول آب را می بیند، و به این فکر می افتد که ربودن یکی از اتم های هیدروژن آب چقدر ساده است. حالا ما دوباره یک اسید داریم که مطمئناً با مولکول کاپرولاکتام طمع‌کار دیگری واکنش خواهد داد؛ سپس با یکی دیگر و یکی دیگر، تا اینکه ما به زنجیرهای بلند نایلون ۶ دست یابیم. نخست اینکه نایلون ۶ از یک نوع مونومر به نام کاپرولاکتام ساخته می‌شود؛ در حالی که نایلون ۶،۶ از دو مونومر یعنی، آدیپویل‌کلراید و هگزامتیلن‌دی‌آمین تهیه می‌شود. همان طور که می‌بینید، این آمینو اسید خطی می‌تواند با یک مولکول کاپرولاکتام واکنش دهد، آن هم با روشی بسیار شبیه به آنچه مولکول آب انجام داد.

مولکول هسته‌‌دوستی که در اینجا وجود دارد، همان یون هیدروکسیدی است که در اثر ربودن یک پروتون از مولکول آب توسط کاپرولاکتام به وجود آمد. و سرانجام الکترون‌های به اشتراک گذاشته شده بین کربن و نیتروژن، کاملاً به نیتروژن منتقل می‌شوند و پیوند کربن- نیتروژن شکسته می‌شود. الکترون‌هایی که هیدروژن با اکسیژن به اشتراک گذاشته بود، جابه‌جا می‌شوند تا به شکل یک پیوند دوگانه بین اکسیژن و اتم کربن درآیند. حال این کربوکاتیون هنوز هم آماده‌ی دعوت از هر هسته‌دوستی در اطراف خود است، ولی این بار یک هسته دوست جدید در توده وجود دارد. این هسته دوست هم خصومت زیادی با کاپرولاکتام سارق(!) دارد و کاملاً مانند حمله‌ی یون هیدروکسید، به کاپرولاکتام حمله می‌کند.

در حالی که آنها نشان می‌دهند هیچ گونه وفاداری عنصری وجود ندارد، نیتروژن حلقه، یک هیدروژن از نیتروژن آمونیوم می‌رباید. ولی، قبل از آن، به یاد داشته باشیم که الآن اکسیژن کربونیل دارای یک بار مثبت است و اکسیژن اصلاً این وضعیت را دوست ندارد. اتم نیتروژن زوج الکترونی، به یک هیدروژن در یکی از گروه‌های هیدروکسیل می‌بخشد تا بدین ترتیب بتواند آن گروه را برباید. بنابراین یک زوج الکترون از پیوند دوگانه‌ی کربونیل می‌رباید و بدین ترتیب بار مثبت به اتم کربن کربونیل منتقل می‌شود. قرار دادن یک کربوکاتیون در یک مولکول به معنای درخواست از یک هسته‌دوست است تا به سمت آن حرکت کرده و به آن حمله کند.

صنعت نایلون | شرکت البرز نایلون لاله

هدف از ساخت نایلون آن بود که چون در دوران جنگ جهانی دوم، ابریشم کمیاب شده بود، نایلون جایگزین ترکیبی ابریشم شود و بتوان چیزهایی را که با ابریشم ساخته می‌شد با این ماده ساخت؛ این ماده در آن دوران در ساخت برخی وسایل نظامی چون چتر نجات، جلقه توپ‌خانه ضد هوایی و تایرهای بسیاری از انواع خودروهای نظامی بکار رفت. در سال ۱۹۴۰ ژان اکلبری از دوپونت توضیح داد که کلمه (NYL) کلمه دل بخواهی است و کلمه ON از الیاف کتان یا ریون اقتباس شده، عجب توضیحی! در سال ۱۹۷۸ دوپنت توضیح داد که نایلون به معنای No Run است یعنی درنمی‌رود (نخ‌کش نمی‌شود) و سپس با تغییراتی نایلون خوانده شد تا خوش آهنگ‌تر باشد.

چرا دوپونت سعی دارد با سیاه کردن اوراق متعدد چنین توضیحاتی را درمورد نام نایلون بدهد؟ نکته مشکوک این است که به جز اولین توضیح تمام توضیحات بیش از ۳۰ سال پس از ورود نایلون به بازار داده شده‌اند. توضیح خوبی است تنها اشکال این است که این الیاف نخ‌کش می‌شود! توضیح عجیب دیگری هم می‌گوید که این نام با ادغام کلمات دو شهر نیویورک (NY) و لندن (LON) بوجود آمده دو شهری که الیاف در آن معرفی شد. نایلون، پلیمری است که در سال ۱۹۳۵ توسط والاس کاروترز (Wallace Carothers) متخصص شیمی آلی کمپانی دوپونت DuPont که یکی از بزرگترین تولیدکننده ‌های مواد شیمیایی در آمریکا و جهان است، ساخته شد.

به گفته‌ دیگر، دانشمندان در جستجوی این راز بودند که چرا و چگونه برخی از مولکول ها به هم پیوند می خورند و مولکول های درشتی، مانند مولکول های کائوچو و پنبه، را به وجود می آورند. نایلون، پلیمری است که در سال ۱۹۳۵ توسط والاس کاروترز متخصص شیمی آلی کمپانی دوپونت که یکی از بزرگ ترین تولیدکننده ‌های مواد شیمیایی در آمریکا و جهان است ساخته شد. ابتدا ژاپنی‌ها توسط ساکنین آمریکا به عنوان مردمانی مؤدب و درستکار پذیرفته شدند، اما به تدریج ساکنین از این مردمان سخت‌کوش، موفق و همیشه ساکت احساس نفرت کردند. ابتدا ژاپنی‌ها توسط ساکنین آمریکا به عنوان مردمانی مؤدب و درستکار پذیرفته شدند اما به تدریج ساکنین از این مردمان سخت‌کوش، موفق و همیشه ساکت احساس نفرت کردند.

منبع

تهیه نایلون 6،6 به روش پلیمریزاسیون بین سطحی

علاوه بر این، از آنجا که مونومرها با زنجیرهای در حال رشد در سطح مشترک بسیار سریع تر واکنش می دهند تا این که خود بتوانند با نفوذ در فیلم پلیمر، یک زنجیر تازه را تشکیل دهند، پلیمریزاسیون بین سطحی برخی ویژگی های پلیمریزاسیون زنجیری را دارد و به همین دلیل جرم مولکولی بسیار بالا خواهد بود. یک مثال مناسب برای این نوع پلیمریزاسیون، تهیه نایلون 6و6 است که با استفاده از یک محلول آبی از هگزا متیلن دی آمین و یک محلول آلی از آدیپوئیل کلرید انجام می شود که غیر قابل امتزاج با یکدیگر می باشند. پلیمریزاسیون بین سطحی به ویژه برای پلیمرهایی که با روش های معمول پلیمریزاسیون تراکمی، نیاز به درجه حرارت بالا دارند، به طوری که پلیمر در آن درجه حرارت ناپایدار است، مناسب و مفید است.

مقدار 2/2 گرم هگزا متیلن دی آمین را در 50 میلی لیتر آب مقطر درون یک بشر 200 میلی لیتری حل کنید و به آن 0/5 گرم سود پرک (سدیم هیدروکسید) اضافه نمایید و خوب هم بزنید تا کاملا حل شود. به کمک یک پنس یا اسپاتول فیلم پلیمر ایجاد شده را بلند کرده و دور یک میله شیشه ای بپیچید و پلیمر را با پیچاندن میله به صورت پیوسته از سطح مشترک جمع کنید. در یک بشر 200 میلی لیتری دیگر مقدار 0/8 گرم آدیپوئیل کلرید را در 50 میلی لیتر کربن تتراکلرید حل کنید و سپس به آرامی محلول آبی را روی آن بریزید. – هگزا متیلن دی آمین – آدیپوئیل کلرید – بشر 200 میلی لیتری و میله شیشه ای – کربن تتراکلرید – سدیم هیدروکسید (سود سوزآور).

معایب این روش نیز می توان به قیمت بالای مونومر ها و مقدار زیاد حلال های مصرفی اشاره نمود که کاربردهای صنعتی این روش را محدود می سازد. پلیمریزاسیون بین سطحی یک روش برای انجام پلیمریزاسیون تراکمی در درجه حرارت پایین و در سطح مشترک بین دو فاز مایع غیر قابل امتزاج است. این دو محلول در مجاورت یکدیگر قرار می گیرند و پلیمریزاسیون در سطح مشترک این دو فاز انجام می شود. این روش برای تولید پلی آمیدها، پلی کربنات ها، پلی اوره ها و برخی پلیمرهای دیگر قابل اجرا است. – درجه حرارت پایین واکنش مانع از انجام واکنش های جانبی و ناخواسته می گردد. پس از اتمام واکنش، پلیمر را با آب شسته و در آون خشک نموده و توزین نمایید.

پلی آمید یا نایلون، انواع پلی آمید، مقایسه خواص و ویژگی انواع نایلون (پلی آمید)، فرایند شکل دهی

برای شرکت در دوره های آموزشی، آموزش کار با تجهیزات، خرید دستگاه های مربوطه آزمون و تست های پلیمری، مشاوره در راه اندازی آزمایشگاه و واحد تولیدی، می توانید بر روی هریک از این عناوین کلیک نموده و یا با پلیمرما تماس بگیرید. پلی آمید 6 یا نایلون 6 که با نام پلی کاپرولاکتام نیز شناخته می شود، یکی از پرمصرف ترین انواع پلی آمید است که از مونومر کاپرولاکتام سنتز می شود و دارای دمای ذوب حدود 223 درجه سانتی گراد است. دو نوع مهم پلی آمید که کاربرد بیشتری نسبت به بقیه دارند پلی آمید یا نایلون 6 و 66 هستند که در صنایعی مانند الیاف (نساجی) و بسته بندی مورد استفاده قرار می گیرند.

نایلون 11 یا PA11 یک پلاستیک مهندسی پایه زیستی می باشد که از منابع تجدید پذیر (گیاه کرچک) تهیه شده و با پلیمریزاسیون آمینو دکانوئیک اسید تولید می شود. در این مقاله به توضیح مفصل پلی آمید ها (نایلون) و انواع آن، خواص و ویژگی های هریک از پلی آمیدها، کاربردها و شرایط فرایند پلی آمیدها می پردازیم. پلی آمید 66 از پلیمریزاسیون هگزا متیلن دی آمین و آدیپیک اسید ( دو مونومر که هرکدام 6 کربن دارند) ساخته می شود و دمای ذوب حدود 255 درجه سلسیوس دارد. پلی آمید یا نایلون از واکنش تراکمی دی اسید با یک دی آمین و با پلیمریزاسیون حلقه باز لاکتام شامل 6، 11 یا 12 اتم کربن ساخته می شوند.

هردو پلیمرهای PA6 و PA66 کاربردهای زیادی در صنعت دارند و هرچند که خواص تقریبا مشابهی دارند اما کمی تفاوت در آن ها وجود دارد. پلیمر PA610 یک پلی آمید نیمه کریستالی می باشد که توسط پلیمریزاسیون مونومر های گفته شده در جدول ابتدای مقاله تولید می شود. پلیمر PA610 به علت خواص عایقی، مقاومت حرارتی و بازدارندگی شعله در ساخت عایق در صنعت الکتروینک کاربرد فراوان دارد. پلی آمید به علت فرایند تولید سخت و خواص بالایی که دارد دارای قیمت بالاتری نسبت به اکثر پلیمرها می باشد. پلی آمید ها حاوی پیوندهای آمیدی یعنی –CO-NH– هستند که واحدهای تکرار شونده آن ها را می سازد. پلی آمید PA11 یکی از اولین پلیمرهای پایه زیستی می باشد و نقطه ذوب آن حدود 190 درجه سلسیوس می باشد.

سنتز نایلون 6,6

حالا این دیمر چه کاری انجام می‌دهد؟ این دیمر یک گروه اسیدی در یک سر و یک گروه آمینی در سر دیگر دارد؛ یعنی این دیمر می‌تواند با یک مولکول دی‌اسید یا یک مولکول دی‌آمین وارد واکنش شود و در هر هر دو صورت، یک تریمر به دست خواهد آمد. اگر این گونه نبود، مولکول‌های نایلون ۶،۶ با وزن مولکولی بالا نمی‌توانستند بدون یک کاتالیزور خارجی تولید شوند، زیرا در تبدیل‌های بالاتر که گروه‌های اسیدی زیادی به عنوان کاتالیزور باقی نمانده است، واکنش متوقف می‌شد. حالا که این هیدروژن یک زوج الکترون مشترک با اکسیژن دارد، دیگر نیازی به نگهداری زوج الکترون مشترک خود با نیتروژن نمی‌بیند، بنابراین این زوج الکترون را رها می‌کند و آن را به نیتروژن می‌بخشد.

در نهایت وقتی این اتفاق می‌افتد، دیمرها به تریمرها، تترامرها و اولیگومرهای بزرگ‌تر تبدیل خواهند شد، و این اولیگومرهای بزرگ با یکدیگر واکنش خواهند داد تا حتی اولیگومرهای بزرگ‌تری بسازند. برای اینکه مولکول‌ها آن قدر بزرگ شوند که بتوان آنها را پلیمر نامید، باید این واکنش در شرایط خلأ انجام گیرد تا همه‌ی آبی که به عنوان محصول جانبی تولید می‌شود، تبخیر شده و به بیرون هدایت شود. دلیلی که ما می‌دانیم این است که در اواخر پلیمریزاسیون، وقتی دیگر گروه‌های اسیدی زیادی برای ایفای نقش کاتالیزوری باقی نمانده است، باز هم واکنش ادامه می‌یابد. به همین جهت، زوج الکترون مشترک با کربن را به زور می‌گیرد و پیوند بین خود و کربن را می‌شکند، و پس از آن یک زوج الکترون را به هیدروژن متصل به نیتروژن می‌بخشد.

سپس اکسیژن کربونیل، الکترون‌هایی را که به تازگی دوباره به دست آورده، با اتم‌های کربن به اشتراک می‌گذارد و پیوند دوگانه‌ی کربونیل دوباره تولید می‌شود. هنگامی که این اکسیژن پروتونه می‌شود، امکان حمله نیتروژن دی‌آمین به اکسیژن کربونیل بسیار بیشتر می‌شود، زیرا اکسیژن پروتونه شده دارای یک بار مثبت است. این کار باعث می‌شود کربن کربونیل با کمبود الکترون مواجه شود و بدین ترتیب آمادگی لازم را پیدا می‌کند تا نیتروژن آمین، یک زوج الکترون را به آن ببخشد:. الکترون‌ها از پیوند اکسیژن و هیدروژن به روی اکسیژن برمی‌گردند، و در حین آزادسازی پروتون، کاتالیزور اسیدی دوباره تولید می‌شود.

سنتز نایلون 6

سؤال این است که وقتی آب در محیط وجود دارد، چه اتفاقی برای کاپرولاکتام می افتد؟ اکسیژن کربونیل به اطراف نگاه می کند و یک مولکول آب را می بیند، و به این فکر می افتد که ربودن یکی از اتم های هیدروژن آب چقدر ساده است. حالا ما دوباره یک اسید داریم که مطمئناً با مولکول کاپرولاکتام طمع‌کار دیگری واکنش خواهد داد؛ سپس با یکی دیگر و یکی دیگر، تا اینکه ما به زنجیرهای بلند نایلون ۶ دست یابیم. نخست اینکه نایلون ۶ از یک نوع مونومر به نام کاپرولاکتام ساخته می‌شود؛ در حالی که نایلون ۶،۶ از دو مونومر یعنی، آدیپویل‌کلراید و هگزامتیلن‌دی‌آمین تهیه می‌شود. همان طور که می‌بینید، این آمینو اسید خطی می‌تواند با یک مولکول کاپرولاکتام واکنش دهد، آن هم با روشی بسیار شبیه به آنچه مولکول آب انجام داد.

مولکول هسته‌‌دوستی که در اینجا وجود دارد، همان یون هیدروکسیدی است که در اثر ربودن یک پروتون از مولکول آب توسط کاپرولاکتام به وجود آمد. و سرانجام الکترون‌های به اشتراک گذاشته شده بین کربن و نیتروژن، کاملاً به نیتروژن منتقل می‌شوند و پیوند کربن- نیتروژن شکسته می‌شود. الکترون‌هایی که هیدروژن با اکسیژن به اشتراک گذاشته بود، جابه‌جا می‌شوند تا به شکل یک پیوند دوگانه بین اکسیژن و اتم کربن درآیند. حال این کربوکاتیون هنوز هم آماده‌ی دعوت از هر هسته‌دوستی در اطراف خود است، ولی این بار یک هسته دوست جدید در توده وجود دارد. این هسته دوست هم خصومت زیادی با کاپرولاکتام سارق(!) دارد و کاملاً مانند حمله‌ی یون هیدروکسید، به کاپرولاکتام حمله می‌کند.

در حالی که آنها نشان می‌دهند هیچ گونه وفاداری عنصری وجود ندارد، نیتروژن حلقه، یک هیدروژن از نیتروژن آمونیوم می‌رباید. ولی، قبل از آن، به یاد داشته باشیم که الآن اکسیژن کربونیل دارای یک بار مثبت است و اکسیژن اصلاً این وضعیت را دوست ندارد. اتم نیتروژن زوج الکترونی، به یک هیدروژن در یکی از گروه‌های هیدروکسیل می‌بخشد تا بدین ترتیب بتواند آن گروه را برباید. بنابراین یک زوج الکترون از پیوند دوگانه‌ی کربونیل می‌رباید و بدین ترتیب بار مثبت به اتم کربن کربونیل منتقل می‌شود. قرار دادن یک کربوکاتیون در یک مولکول به معنای درخواست از یک هسته‌دوست است تا به سمت آن حرکت کرده و به آن حمله کند.

صنعت نایلون | شرکت البرز نایلون لاله

هدف از ساخت نایلون آن بود که چون در دوران جنگ جهانی دوم، ابریشم کمیاب شده بود، نایلون جایگزین ترکیبی ابریشم شود و بتوان چیزهایی را که با ابریشم ساخته می‌شد با این ماده ساخت؛ این ماده در آن دوران در ساخت برخی وسایل نظامی چون چتر نجات، جلقه توپ‌خانه ضد هوایی و تایرهای بسیاری از انواع خودروهای نظامی بکار رفت. در سال ۱۹۴۰ ژان اکلبری از دوپونت توضیح داد که کلمه (NYL) کلمه دل بخواهی است و کلمه ON از الیاف کتان یا ریون اقتباس شده، عجب توضیحی! در سال ۱۹۷۸ دوپنت توضیح داد که نایلون به معنای No Run است یعنی درنمی‌رود (نخ‌کش نمی‌شود) و سپس با تغییراتی نایلون خوانده شد تا خوش آهنگ‌تر باشد.

چرا دوپونت سعی دارد با سیاه کردن اوراق متعدد چنین توضیحاتی را درمورد نام نایلون بدهد؟ نکته مشکوک این است که به جز اولین توضیح تمام توضیحات بیش از ۳۰ سال پس از ورود نایلون به بازار داده شده‌اند. توضیح خوبی است تنها اشکال این است که این الیاف نخ‌کش می‌شود! توضیح عجیب دیگری هم می‌گوید که این نام با ادغام کلمات دو شهر نیویورک (NY) و لندن (LON) بوجود آمده دو شهری که الیاف در آن معرفی شد. نایلون، پلیمری است که در سال ۱۹۳۵ توسط والاس کاروترز (Wallace Carothers) متخصص شیمی آلی کمپانی دوپونت DuPont که یکی از بزرگترین تولیدکننده ‌های مواد شیمیایی در آمریکا و جهان است، ساخته شد.

به گفته‌ دیگر، دانشمندان در جستجوی این راز بودند که چرا و چگونه برخی از مولکول ها به هم پیوند می خورند و مولکول های درشتی، مانند مولکول های کائوچو و پنبه، را به وجود می آورند. نایلون، پلیمری است که در سال ۱۹۳۵ توسط والاس کاروترز متخصص شیمی آلی کمپانی دوپونت که یکی از بزرگ ترین تولیدکننده ‌های مواد شیمیایی در آمریکا و جهان است ساخته شد. ابتدا ژاپنی‌ها توسط ساکنین آمریکا به عنوان مردمانی مؤدب و درستکار پذیرفته شدند، اما به تدریج ساکنین از این مردمان سخت‌کوش، موفق و همیشه ساکت احساس نفرت کردند. ابتدا ژاپنی‌ها توسط ساکنین آمریکا به عنوان مردمانی مؤدب و درستکار پذیرفته شدند اما به تدریج ساکنین از این مردمان سخت‌کوش، موفق و همیشه ساکت احساس نفرت کردند.

منبع